Doğduğum günü hatırlıyorum bir ses gibi,

Nasıl da düşüverdim dünya beşiğine.

Sallandım ağıtlarla ninnilerle,

‘’Bebeğimin beşiği camdan, yuvarlandı düştü damdan’’.

Beybabam Çanakkale’de, Şam’da, Yemen’de,

Ben kimsesiz, ben öksüz, ben yetim.

Hayata dair konuşmak, hayatı kucaklamak.

Benden ne ister geldiğim dünya?

Bir varmış, bir yokmuş kabullenemiyorum.

Bu yolda ya Bilal, ya Sümeyye olmalıyım!

Hayatıma dair kelamım yok,

Hayata dair söylediklerim yaşadıklarım.

Şimdi elimi tutma zamanı,

Hayatımın tarihini kaleme alıyorum.