Bilirim yüreğin yanar,

Yanar da kül olur.

Ana, ne edersin ki,

Küffar kırmış belimizi.

Bu beli doğrultmak,

Bize düştü ana bize.

Hep öfkeliydin ana,

Oğullarım derdin.

Sizsiz ne ederim,

Derdin de dinletemezdin.

Hırçın yaramazmışız ana,

Ana, hep çocuk görürdün bizleri.

Ah, anam bir anlayabilsen,

Nah şu yürekcağızımdaki,

Şu sızı;

Ana eritir, kül eder beni.

Bak ana karşı ovalarda,

Kardeşlerim vuruşuyor.

Ak elbiseler üzerinde,

Benek benek kan lekeleri.

Bana gülüyorlar ana!

Ana, bırak gidelim,

Bu eller bizim olunca,

Döneriz ana döneriz,

Hadi anam, inat etme!

Varın gidin İslam yoluna de!

Ölmemizden mi korkarsın

Ana?

Ne değişir ki ana,

Ölüm, yatakta da ölmek var,

Meydanlarda da!

Anam bereketli ellerinle,

Sıvazlasan sırtımı.

Desen ki oğul!

Ve de ağlasan.

Ne bileyim oğul,

Ben de anayım.

Nah yürekcağızım dayanmıyor,

Ama ne diyem!

Siz Allah savaşçıları olmuşsanız,

Ben ne diyem, oğul ne diyem!

Varın gidin oğullarım,

Katılın saflara!

Benden selam iletin,

Öteki oğullarıma.

Dua ederim oğul,

Hadi tez el gidin bu ellerden.

                                      13.06.1979/ G. Saray