Ağlıyorum kimsesizliğime,

Katar katar yüklü kervanlarımı,

Durup bağlayacak dikili ağacımda yok.

Ağlıyorum, bir başınayım,

Yalnızım yapayalnız!

Öyle ki;

Ensemde sürekli insan solukları,

Gözlerimde sürekli ceylan yansımaları,

Ama yalnızım yapayalnız!

Bir gece ansızın yalnızlığımı,

Sen dağıtabilir umut olabilirsin.

Ne ki sen kendin için yaşıyorsun,

Ya kendi için yaşamayanlar,

Aşkı öğrenmişte değilsin.

Ki o Leyla’nın yüreğine düştüğünde,

Mecnun, Mecnun olmuştu.

Sana aşkı anlatmak ,

Ya da aşkı anlatmak ise sana.

Ne zor ne çile!

Aşk anlatılmaz sevgili;

Aşk duyulur ve yudum yudum içilir.

Ne ki her dem şerbet değildir içilen,

Zehir içtiğinde olur.

Öfkelenme zehirde cilve vardır.

Önemli olan anlamak sevgili,

Sevgide ki tılsımı,

Aşktaki cezbeyi,

Anlamaya çalış olur mu?

Bir gün, bir yıl, bin yıl.

Ya da bir an.

                                      04.11.1981